Exorbitante huurprijs voor tuingrond

In september zijn diverse bootbewoners verrast met een brief van de gemeentelijke vastgoed dienst, waarin de huur van hun tuin werd opgezegd. Tegelijkertijd werd hen een nieuw contract aangeboden voor een periode tot aan maart 2016.

Inderdaad, voor slechts 5 maanden. En niet alleen dat. Daarbij een dik pakket voorwaarden met wat de huurder allemaal niet mag, maar wel toe verplicht is. Ja, zo verhuur je een haventerrein. Maar voor een oevergrondje of dode strook bij een woonboot, waar de gemeente zelf niets mee kan? Zwaar over de top.

In de contracten tot aan maart 2016 wordt weliswaar nog geen huur gevraagd voor het gebruik als tuin, maar wat voor zin heeft het dan om het huidig gebruik alvast op te zeggen? De dienst Gemeentelijk Vastgoed Amsterdam weigert dat te beantwoorden.
Dat betekent dus dat bij ondertekening van het aangeboden tijdelijk contract je nu al het hele pak voorwaarden en beperkingen accepteert en daar vanaf maart 2016 niet meer onderuit kan.

onbehoorlijke overheid
Een bewoner ontdekte in de bijgeleverde tekening ook nog eens dat er zowaar een heel stuk van haar tuin is afgehaald. Een instinkertje dus. Waarom die tuin verkleind is, kan nooit gebaseerd zijn op het bestemmingsplan, want daarin is helemaal geen sprake van deze verkleining. Bovendien is het strijdig met de uitspraak in een eerdere rechtszaak.
Wel is bekend dat het in dit geval om een oude ambtelijke wens gaat, naar aanleiding van eerdere plannen van een projektontwikkelaar. Kwalijk zulke instinkertjes.

Helemaal onfatsoenlijk is dat een groot aantal bootbewoners gesommeerd is om vóór een bepaalde datum te ondertekenen onder dreiging van ontruiming. Jawel, nog steeds voor een contract voor nog geen 5 maanden en zonder dat het in die periode geld zou kosten. Dan zit er toch een juridisch addertje achter het contract. Of het gaat om botte onwil.

Natuurlijk kan deze gang van zaken helemaal niet. Als een overheid iets verhuurt aan een burger, dan gaat het om een privaatrechtelijke overeenkomst. Dat betekent dat partijen wederzijds tot overeenstemming moeten komen.
Overleg met de dienst Vastgoed? Daar is geen enkele bootbewoner iets van bekend. Eenzijdig opleggen door een overheidsdienst is dan buiten de orde.

Dit gesjoemel met belangen van burgers schreeuwt om klachten en die zijn ingediend bij het DB van de bestuurscommissie. Uit het verleden weten we alleen dat ambtelijke diensten wel vaker een geheel eigen, nooit bekrachtigd beleid voeren ten aanzien van woonboten.
Uit de verhoren eind september door de gemeenteraad naar de financiële wanorde, blijkt helaas dat dit een wijdverbreide cultuur is binnen de Amsterdamse organisatie.

stilzwijgende bruikleenovereenkomst om niet
Sinds maart 2014 geldt in Amsterdam Noord voor de oevergrondjes die in gebruik zijn als tuin, dat het bestuurlijk gezien een stilzwijgende bruikleenovereenkomst tussen gemeente en bootbewoner betreft. Een overeenkomst zonder dat er huur geheven wordt. Een besluit van destijds het dagelijks bestuur van het Stadsdeel Noord. De reden hiervoor was dat inning van de huurgelden kostbaarder werd dan de mogelijke opbrengst voor het stadsdeel.

Dit inzicht brak door nadat door bewoners en het WBK jarenlang en vaak moeizaam met zowel wethouders als ambtenaren gebakkeleid.  Bij navraag is er op dit moment geen enkel bestuurlijk bekrachtigd besluit bekend waarin van dit eerder vastgesteld beleid wordt afgeweken. Gemeentelijk Vastgoed Amsterdam stelt weliswaar dat het eerdere besluit van het stadsdeel afloopt in maart 2016. Maar dat betekent niet dat automatisch daarmee een willekeurige ambtenaar de bestuurlijk verworpen oude plannen zomaar weer uit de la mag vissen en uitvoeren, zonder dat daar een geldig besluit aan ten grondslag ligt. Zo’n besluit moet van de bestuurscommissie Amsterdam-Noord komen. Maar het is dus niet te vinden. Wat ook niet is te vinden, is een besluit van de bestuurscommissie Noord waarbij het vastgoedbeleid is overgedragen aan de centrale stad. Het lijkt er dus op dat in deze kwestie de bestuurlijk verantwoordelijke bestuurscommissie zo maar door ambitieuze ambtenaren is gepasseerd.

bizar hoge prijs
Uit antwoorden die Vastgoed Amsterdam nog wel zijn ontfutseld, blijkt dat ze daar
geld willen zien voor alle grond in Amsterdam die in gebruik is als tuintje. Vanaf maart 2016. Vooralsnog denken ze daar aan een prijs van € 35,- per m² per jaar voor de tuintjes. Geschreven: vijf en dertig euro per vierkante meter per jaar.

Bizar. Dit zou betekenen dat grondjes waar de gemeente zelf niets mee aan kan, gewaardeerd worden alsof het nagenoeg bouwrijp opgeleverde grond betreft, waarop een woning gebouwd kan en mag worden. Uiteraard ontstond veel onrust over dit voornemen. Ook bij walbewoners aan bijvoorbeeld de Buiksloterdijk, die stukjes grond van de gemeente onderhouden als tuin.

Bij Vastgoed beseften ze dat ze wat voorbarig waren geweest en boden halfzachte excuses aan. Te laat. We weten nu dat er wat betreft Vastgoed Amsterdam een robbertje gevochten moet gaan worden over de prijs van de tuintjes. Maar golden die excuses ook het aanbieden van de tijdelijke contracten? Zo als het er staat wel. In de praktijk kennelijk niet.

niets ondertekenen
Het WBK blijft er bij de bestuurscommissie op aandringen het oude beleid van  bruikleenovereenkomst om niet, gewoon voort te zetten. En zich niet te laten passeren door over-ambitieuze ambtenaren die met hun handelen de overheid tot een wel zeer onbetrouwbare partner maken.

Vandaar het advies in ieder geval voor de periode tot maart 2016: voor de tuinen geen huurcontracten tekenen